 |
Zomersproetjes en welkom op mijn weblog
Persoonlijk | Ik
|
18 Augustus 2009 | 22:05:06
|
Mijn zomersproetjes zijn er weer. Ik zag het toen ik vanochtend voor de spiegel stond om mijn lenzen in te doen. Ik ben elke zomer weer blij als ze terug zijn. Het geeft me het gevoel dat de zomer weer begint en ik weer vrij ben om te doen wat ik wil. Heerlijk is het. Mijn sproetjes heb ik al jaren, maar zoals de naam al zegt, alleen in de zomer zijn ze echt goed zichtbaar.
Op de dag dat ik mijn zomersproetjes terug vond, besloot ik om mijn gedachten eens op het web te etaleren. Jawel, ik ging aan de weblog. Ik ga alles wat ik zie en meemaakt eens aan iedereen laten lezen. Helaas val ik nog wel eens in een diepe stilte, maar nu heb ik er vertrouwen in dat ik van deze weblog iets leuks en vooral actiefs kan maken!
Maar ik zal me eerst een voorstellen. Het is tenslotte leuker om deze weblog te volgen als je weet wie ik ben. En volgens mij hebben wij elkaar nooit eerder ontmoet. Nou goed, daar komt ie dan.
Ik ben in December 1985 geboren en op het moment dat ik dit stuk schrijf 23 jaar. Nu zullen sommigen zich op mijn leeftijd een vrouw noemen, maar ik ben nog steeds een meisje, die soms de schoenen van een volwassen vrouw aantrekt om even te kijken hoe het voelt. Ik studeer en werk, en doe daarna reuze veel andere dingen (waardoor mijn agenda bomvol is en het onmogelijk is om korter dan 2 weken van te voren een afspraak te maken). Ik woon nog steeds niet op mezelf, maar ben nu toch vast van plan mijn eigen stekje te vinden. Helaas is het niet makkelijk om in Amsterdam iets woonbaars te vinden dat aan mijn eisen voldoet.
Dat was ik in een notendop. De rest van mij zal je in de loop van de tijd wel leren kennen en mocht je vragen stellen, stel ze gerust! Ik hoop dat je het leuk vind hier en me vaker op komt zoeken. Wil je weten wanneer ik een nieuw stuk plaats? Meld je dan gerust aan voor de e-mailalerst! Verder vind ik het erg leuk als je een berichtje achter laat. Dan kan ik ook eens bij jou langskomen.
Veel plezier met lezen!!! |
|
|
|
|
Er komt hulp... er komt hulp...
Gezondheid/Psyche | Ik
|
14 Maart 2011 | 02:31:03
|
Het is bijna twee uur geleden maandag geworden. Het is nu twee uur 's nachts en ik hoef nog maar 6 uur te wachten tot ik de huisarts kan bellen. Nog maar 6 uur... voor mij is het een eeuwigheid.... Maar op de tijd die ik al wacht is het maar een klein beetje tijd...Er komt hulp aan... Er komt hulp aan...
Vorig jaar werd ik verliefd op een Indiase man. Ik wilde niet verliefd op hem worden en ik wilde ook geen intensief contact met hem toen ik hem ontmoette, maar hij deed alles om me voor hem te winnen. Het lukte. Ik werd toch verliefd op hem en hij bleek het helemaal te zijn. We konden samen lachen, we hielpen elkaar door moeilijke periodes heen en de wereld was prachtig ook al was hij dat soms niet. Wij hadden elkaar, daar kon niets tegen op.
Mijn grote liefde, de ware, is nu verloof met iemand anders...
In India bestaan er nog gearrangeerde huwelijken. Misschien heb ik er later de kracht voor om hier een uiteenzetting over te schrijven, maar op dit moment houd ik het kort. De sociale druk is daar zo groot dat het een moeder lukt om haar 30 jarige zoon zo te manipuleren dat hij zijn geluk opzij zet, de liefde in de steek laat en er mee instemt om te trouwen met een vrouw die hij niet heeft gezien, herhaaldelijk zijn vrienden vertellend dat hij met dit leven niet gelukkig gaat worden.
Mijn leven is nu donker, somber en wreed. Hij is daar, ik ben hier. We houden van elkaar, maar we zijn niet meer bij elkaar. Hij praat niet meer met me. Ik weet niet hoe het met hem gaat en hij is er niet om me op te vrolijken. Hij kan me niet vertellen dat het allemaal goed komt, want het komt niet goed... Het komt nooit meer goed.
Ik kreeg het vrijdag te horen. Ik dacht dat hij me zou bellen, maar dat gebeurde niet. En toen, 's avonds, stortte ik in. Ik was al weken somber en lusteloos, maar toen stortte ik in. Ik had hulp nodig. Ik had direct hulp nodig. Ik riep zelfs hard dat ik hulp nodig had. Ik zocht en zocht, ik googlede, ik belde vrienden... maar er is geen hulp. Ik moet mijn huisarts bellen maandag... er is in het weekend geen hulp voor dit soort problemen. Ik vraag me af of er in het weekend meer zelfmoorden worden gepleegd...
Even om het verhaal te verduidelijken, ik heb niet alleen liefdesverdriet. Er is in de afgelopen tijd teveel gebeurt dat ik niet meer kon dragen, nauwelijks als er iemand soms iets van me af nam. Maar alleen kan ik het helemaal niet... Ik ben depressief, en met deze klap kan ik dat niet meer handelen.
Op zaterdag met nog 1,5 dag te gaan tot ik naar de huisarts kon wist ik dat ik die tijd niet door kon komen. Ik zocht opnieuw naar iemand die me kon helpen, die naar me kon luisteren. Ik vond twee manieren, beiden via de telefoon. De zelfmoordpreventielijn 113 en Sensoor. Ik besloot de laatste te bellen. Als ik de zelfmoordpreventie lijn zou bellen voelde dat alsof ik een beslissing maakte dat ik dood wilde, en ik wil niet dood... Ik wil hulp...
Sensoor is een organisatie die hulp bied aan mensen die iemand nodig hebben die naar ze luisterd. Er zijn goed opgeleidde vrijwilligers die 24 uur per dag voor je klaar staan. Ik kreeg een vrouw aan de telefoon. Ze was 63 vertelde ze later en ze luisterde naar me. Ze zei dat ik hulp moest gaan zoeken, en vertelde me dat het allemaal goed zou komen. Ze liet me beloven dat ik hulp ging zoeken. Ik kwam die nacht door.
Nu is het zondag nacht, of maandag ochtend, hoe je het wilt zien. Het wordt alleen maar erger. Omdat ik een afspraak had met vriendinnen die ik lang niet heb gezien en mijn verstand zei dat ik dat niet af moest zeggen ben ik gegaan. Ik ging naar het centrum van Amsterdam, zag mijn vriendinnen, en voelde me na 5 minuten al weer dood ongelukkig. Ik wilde terug naar huis, naar mijn bed. Ik wilde me verstoppen in een donker hoekje. Het duurde 2,5 uur. Het langste etentje dat ik ooit heb gehad. Toen we de rekening kregen betaalde ik snel en vluchtte naar buiten. Ik moest weg..
Op Amsterdam Centraal heb ik 20 minuten naar de rails gestaard en duwde iets in mijn rug. Ga maar zei mijn innerlijke stem... Je hoeft niet door te gaan... je kunt niet meer en het hoeft ook niet. Mijn wil om te overleven schreeuwt harder gelukkig, maar ik ben op en ik vraag me af waar mensen naartoe moeten die nog erger gesteld zijn dan ik. Waarom is er voor iemand met een gebroken arm wel hulp, maar voor iemand met een gebroken ziel niet? Is iemand met pijn utgenter dan iemand met zelfmoord gedachten?
Ik heb inmiddels sensoor nog een keer gebelt en ik kreeg iemand aan de telefoon die daar niet zo'n zin in had. Ik begrijp dat goed, ik zou ook graag willen slapen nu. |
|
|
|
When you loose them all part 2
Relaties/Vrienden | Liefde
|
31 Juli 2010 | 00:53:30
|
Ik heb al ruim 8 maanden niet op deze blog geschreven, maar ik kwam terug omdat ik wilde weten wat er gebeurt is in die tijd. En ik was stom verbaasd. De laatste blog die ik schreef verteld alleswat er nu aan de hand is, maar dan omgekeerd.
In mijn laatste blog zat ik in mijn bubbel, omdat ik me er buiten niet veilig voelde. Ik was alleen, gekwetst, bedrogen... Het had allemaal niet donkerder kunnen zijn. Nu valt het mee, al ben ik alweer gekwetst, alleen en bedrogen.
McDreamy, de arts in opleiding waar ik vreselijk verliefd op werd nadat ik hem (na 2,5 jaar collega's te zijn) opeens ontdekt had en we naar de film zouden gaan. In 9 maanden is dat in werkelijkheid een keer gebeurt, en naar de meest walgelijke film ooit. Bruno. Hij stuurde me lieve smsjes, wachte met me op de trein en praatte met me over dingen die we interessant vonden, de medische wereld. Ondanks dat hij me op andere momenten schoftelijk behandelde, was ik tot over mijn oren. Tot 29 November 2009. We hadden een afspraak om naar de film te gaan na het werk, maar toen ik op hem stond te wachten en een indiaas meisje ook zag wachten, wist ik dat hij met haar mee zou gaan. En het gebeurde. Hij zei dat het zijn nichtje was en dat hij dacht dat onze afspraak niet doorging omdat ik niet gebelt had. Het liep uit op een belachelijke ruzie (in bijzijn van collega's) die op zachte toon verliep, maar vernederend afliep. De maanden daarna negeerden we elkaar. We praatte niet, geen smsjes, geen afspraken die niet meer doorgingen.
Sinds vorige week zijn we weer on speaking terms. Mijn vrienden/collega's die mij in die tijd uit het dal hebben getrokken staan op aanvallen. Het is mijn beslissing om weer met hem te praten, het is tenslotte een collega, maar als ik ook maar durf te suggereren met hem naar de film te gaan zullen zij er alles aan doen om dat tegen te houden. Dat is maar goed ook. Vandaag liepen McDreamy en ik pratend naar buiten, waar een nieuw nichtje op hem stond te wachten.
Ik treurde ook over twee indiaase mannen die veel voor me betekend hadden aan het begin van mijn India liefde. Beiden door familie danwel vrouw tegen gehouden om nog met mij te praten. Ze zijn allebei weer terug. De ene dumpt zijn vrouw af en toe bij haar ouders zodat hij de vrijheid heeft om te doen wat hij wil, de ander heeft een baan over de grens aangenomen, en staat niet meer onder toezicht van zijn familie. het zij zo.
En dan hebben we Yogi nog. Yogi had mij zwaar in de steek gelaten nadat hij naar India terug moest en toen toch weer niet. Hij wilde de nederlandse vrouwheid gaan verkennen. En aangezien ik vriendin/ geen relatie materiaal was was er weinig tijd voor mij. In de afgelopen maanden is de vriendschap weer opgebouwd, en waren we zelfs op zoek naar een huis in het midden waar we samen konden gaan wonen. Wel zo gezellig. En toen moest hij toch terug, en toen weer niet, toch wel, of niet, dan weer wel en dan niet. En toen werd hij ziek, en kreeg hij problemen met het werk. Het leidde tot afgelopen zaterdag op schiphol, waar ik afscheid van hem nam met tranen, en hem op het vliegtuig te zetten naar India, om niet meer terug te komen.
Yogi belde eergisteren of ik hem 22 augustus van Schiphol kan halen. Hoe vervelend het in Nederland ook kan zijn, na 4 dagen was hij er uit dat hij in India echt niet meer kan leven als het iet hoogst noodzakelijk is.
Ik wordt hier lichtelijk schizofreen van. Nu ik dit allemaal zie begrijp ik dat veel verdriet gewoon complete onzin was. Ze zijn allemaal weer terug (een bijna dan). En ik ben weer iemand kwijt geraakt, maar het zou me verbazen als die niet ook binnenkort weer terug is. En zelfs de mooiste man die ik ooit gezien heb was even weg, en kwam toen spontaan weer terug alsof er niets aan de hand was. Studiestress noemde hij de verdwijning.
Ik leer hieruit wat lessen over vriendschap. Wat er ook gebeurt, je vergeeft het elkaar. Je vind wel een weg om elkaar terug te vinden. Je blijft altijd in elkaars hart.
Vriendschap is voor altijd
|
|
|
|
When you loose them all...
Relaties/Afscheid | Liefde
|
28 December 2009 | 02:16:00
|
Liefde.... aan de ene kant zie je dat het allemaal zo mooi is, maar soms zijn er ook periodes dat het alleen maar pijn doet. McDreamy heeft me gekwetst, diep gekwetst. Er is vanalles gebeurt, en ondanks dat ik nog steeds zeker weet dat hij ook echt wilde dat het goed zou gaan tussen ons is dat niet gelukt. Tot op het punt dat we echt ruzie kregen en we nu niet eens meer met elkaar praten. Het is vreselijk en ik wil hem het liefst smeken om alles te vergeten en in ieder geval gewoon vrienden te zijn, maar dat kan niet. Misschien ook wel niet. Ik vrees dat hij nu weer net zo opeens uit mijn leven verdwijnt zoals hij er ooit is ingekomen.
En dan is er nog een Ken. Een lieve vriend die me hielp met mijn obsessie voor India en mijn stage plannen daar, maar die heel opeens van de een op de andere dag uit mijn leven verdween. Hij is getrouwd, en in sommige culturen in India betekend dat dat je dan geen vrienden meer mag hebben. Dat je niet meer mag communiceren met vrouwen, zelfs niet vrouwen die 7000km van je vandaan zijn. Ik schijn erg gelukkig te moeten zijn met het feit dat zijn vrouw nu wel met me communiceert.
En India, niet het land, maar de man. Hij is De eeuwige flirt waar ik uren mee kon skypen. Ook getrouwd. Zelfde verhaal. We bellen elkaar nog, maar ik voel hem langzaam uit mijn vingers glippen. Niet door zijn vrouw trouwens, die vind het allemaal wel prima. Zijn familie is er niet zo van gediend dat hij zijn bezigheden zo af en toe digitaal uitvoert. Dus ze hebben zijn computer vernietigd. Mja, zo gaat dat dus blijkbaar.
En dan hebben we nog yogi, die originally made in India zomaar mijn leven binnen kwam stappen. Hij woont in Nederland en we waren erg goede vrienden. Hij wilde Nederlands leren van mij, ik wilde alles over India weten van hem en het grootste deel van de tijd praatte we uren over hele andere dingen. Tot hij bijn terug moest naar zijn land van herkomst en op het nippertje toch hier bleef. Hij vond dat hij het allemaal anders moest gaan doen. Hij moet meer gaan leven. En dat betekend blijkbaar dat vriendschap niet meer zo belangrijk is, maar dat hij nu dagelijks meisjes van internet plukt waar hij vervolgens denkt heel gelukkig mee te worden.
Ik ben in 2 weken 4 geweldige vrienden kwijt geraakt. En hoewel ik weet dat ik nog veel meel leuke vrienden heb en dat ik ook weer heel veel nieuwe leuke mensen tegen ga komen kan me dat nu niet zo heel veel meer schelen. Ik voel me leeg, alleen, verlaten en waardeloos. Ik sluit me al 2 weken land op in mijn kamer. De pogingen die ik heb gedaan om uit mijn bubbel te komen bevallen me niet. Er gebeurt steeds weer iets nieuws. En omdat ik ook geen vrienden meer heb die me eruit willen halen, heb ik geaccepteerd dat ik de rest van 2009 hier ook zal blijven. Ik ben niet zo goed met vriendschappen kwijtraken.... Ik mis ze. Ik heb al zoveel tranen vergoten dat ik niet meer in staat ben om te huilen... van buiten.... van binnen doe ik niet anders.
|
|
|
|
He loves me
Relaties/Liefde | Liefde
|
02 September 2009 | 18:13:33
|
 Ik heb alle literatuur nagelezen. Alle youtube filmpjes bevestigen het en ook de meningen van objectieve mensen komen overeen met mijn conclusie. Ik weet het zeker. He loves me. Het probleem is dat hij het niet zegt. Ik zeg het ook niet. Want hoe zeg je tegen iemand op je werk die je weinig zonder je collega's spreekt dat je verliefd op iemand bent. En als je elkaar dan alleen ziet en naar de film gaan, en die film is om welke reden dan ook Bruno geworden (translation, de meest onromantische film ooit) dan is de sfeer er ook niet echt naar om je liefdesverklaring af te leggen.
McDreamy en ik zijn al 2,5 jaar collega's. In die tijd hebben we elkaar natuurlijk vaak gezien, maar andere afdelingen, weinig met elkaar te maken, dus niet veel gesproken. Begin februari keerde het tij. Ik vond hem interessant door zijn studie (die ik ook had willen doen) en praatte daar met hem over. Toen we het over films hadden stelde hij voor om een keer naar de bios te gaan. En opeens werd hij interessanter dan zijn studie. De film ging niet door, maar de 14e stuurde hij me wel een valentijns smsje. Vele pogingen om daarna naar de film te gaan mislukte. Ik had geen tijd, hij moest onverwachts weg, ik was beledigd, en dat had hij weer geen tijd. En toen ik het bijna had opgegeven, halleluja, gingen we opeens naar de film. En ik wist dat hij geen spelletjes speelde. Hij was echt geinteresseerd in mij.
En toen was het vakantie, waarin we elkaar net na de date die wel doorging 6 weken niet zouden zien. En ik ging twijfelen. En ik hoorde geruchten. En ik ging me zorgen maken. Tot mijn hoofd explodeerde door alle geachten over McDreamy en ik niet meer wilde gaan werken omdat ik bang was hem tegen te komen. Idioot natuurlijk, ik ben hardstikke verliefd!
Dus ik heb besloten eens een onderzoek te gaan doen met als hoofdvraag: Does he love me or not? En na lang literatuuronderzoek, intervieuws met mannen (die weten hoe hij denkt) en lezingen van experts (in youtube filmpjes) heb ik dan eindelijk een conclusie. Als de gebruikte informatie klopt kan ik concluderen dat hij me leuk vind :-). Dus wat ga ik nu doen.....
Ik ga morgen werken, hopen dat hij naar me kijkt zodat ik lief naar hem kan glimlachen en misschien even met hem kan praten. Hopen dat we een nieuwe afspraak maken om naar de film te gaan, en dat die ook doorgaan. En als dat gebeurt.... dan wordt het denk ik maar eens tijd om het antwoord van de enige echte expert te horen.
Toen ik puber was hoopte ik dat dit makkelijker zou worden als je ouder bent
*zucht* |
|
|
|
Eindelijk weer wat actie
Persoonlijk | Projecten en uitdagingen
|
27 Augustus 2009 | 12:23:32
|
 De vakantie is weer bijna voorbij. Op 1 september start de studie weer en in die week ga ik ook weer aan het werk. Ik kan niet wachten. Weer gewoon leren en druk aan de gang met papers, onderzoeken en tentamens. Mijn collega's weer zien en me weer nuttig maken op het werk. Vakantie is leuk, maar het moet niet te lang duren.
En op zo'n jaar moet je je goed voorbereiden. Ik ben daar dus deze week maar mee begonnen. Nadat ik mijn slaapkamer, kledingkast en studiekamer heb opgeruimd bleek dat er nog het een en ander aangeschaft moest worden. Dinsdag ben ik dus lekker de stad in gegaan en heb een aantal nieuwe outfits (inclusief tassen, schoenen en andere accesoires) gekocht. Vandaag naar de kapper geweest en een nieuw kapsel aangementen gekregen. Ik heb een nieuwe kapper geprobeerd en daar ga ik zeker terug komen. Nu mijn make-up collectie nog wat aanvullen en ik kan er weer tegenaan!
En eigenlijk gaat dan morgen het echte leven alweer beginnen. Zondag organiseer ik een BBQ voor mijn collega's en daar moeten de laatste dingen nog voor ingekocht worden. Ook moet de tuin natuurlijk op orde gemaakt en moet alles tip top in huis zijn. Dat wordt dus nog een hoop werk. Maandag heb ik een sollicitatie gesprek. Ik wil graag student-assistent worden en moet me daar dus goed op voorbereiden. Nog een hoop doorlezen en opzoeken dus.
En dan begint, na een ongetwijfelt erg gezellige zondag avond het gewone leven weer. En gelijk alweer druk. Ik heb er vreselijk veel zin in! |
|
|
|
Opruimwoede
Vakantie/Zomervakantie | Ik
|
20 Augustus 2009 | 23:15:48
|
De vakantie heeft zijn werk gedaan. Ik ben helemaal ontstresst en het begint alweer aardig te kriebelen. Overal zie ik de stapels rommel die ik normaal zo succesvol negeer. Het moet weg, het moet uitgezocht en opgeruimd. De ikea kastjes die al weken onuitgepakt in het kantoor staan moeten in elkaar gezet worden en op de goede plek geplaatst, waarna de bedoelde inhoud ingeruimd kan worden. De administratie moet nodig eens gedaan worden en het wordt tijd dat ik een overzicht maak van mijn financien, zodat ik een spaarplan kan maken voor mijn stage naar het buitenland volgend jaar, en een financieringsplan kan maken voor mijn rijbewijs. Eigenlijk wil ik gewoon al mijn uitgaven voor het komende jaar alvast vastleggen.
De hele dag ben ik al bezig met het stillen van mijn opruimwoede. Nu zit ik uitgeput op een grote hangstoel in mijn slaapkamer en kijk om me heen. Het is nog een grotere stroep dan toen ik vanmiddag begon... |
|
|
|
Help, mijn 3e maands dieptepunt
Gezondheid/Roken | Projecten en uitdagingen
|
11 September 2008 | 21:49:53
|
|
Ik was hem al bijna vergeten. Die tegenslag, waardoor het me elke keer weer niet lukte. Waardoor al mijn pogingen tot nu toe gestrand zijn. Waardoor ik na serieuze pogingen om te stoppen toch weer ging roken. Mijn 3e maands dieptepunt. Het gebeurt elke keer na 3 maanden. De tijd daarvoor dacht ik eigenlijk al niet meer aan roken. Ik vond het stinken als anderen het deden en ik werd al misselijk als ik er aan dacht om zelf weer te gaan roken. Tot ik de drie maanden heb gehaald. Zo rond die tijd gaat het weer kriebelen. Dan komt er weer zo'n gezellig moment warbij het vanzelfsprekend was om een sigaret op te steken. Waarbij je weet dat die ene peuk je dat extra ontspannende effect gaat geven.
En laat ik nou gisteren net gevierd hebben dat ik 3 maanden niet heb gerookt. Ik dacht er opeens aan toen ik gisterenavond in mijn bed lag. 3 maanden niet gerookt. Het is me echt gelukt.
Maar nu, nu op dit moment, waarop ik deze log aan het schrijven ben zie ik het niet meer zo zitten. Mijn reserve voorraad, die ik uit voorzorg maar niet weg heb gedaan, roept me. Ze willen dat ik ze pak, dat ik er een uit het pakje haal en die opsteek. Dat ik weer dat rustige gevoel voel. De rook die in mijn longen drinkt en het heerlijke gevoel van zo'n sigaret tussen mijn vingers. En er is niemand die ik kan bellen. Er is niemand die me tegen komt houden. Zowel Stew als Flip kan ik niet bereiken, en mijn vriendinnen geven ook al niet thuis. Ik moet hier dus alleen doorheen komen.
Dat betekend dat ik wel iets heel interessants als afleiding moet gaan zoeken. Ik ga me maar weer eens in een of andere weirde chatbox werpen. Zolang mijn vingers druk typen, kan ik geen sigaret vasthouden. |
|
|
|
Gelukkig is de vakantie voorbij.
Persoonlijk | Ik
|
04 September 2008 | 10:48:23
|
 Alles is nieuw sinds maandag, mijn telefoon, het academisch jaar, de sfeer op mijn werk, de onderzoeken die ik ga doen. Het is fantastisch! Een hele nieuwe start met het idee dat het dit jaar allemaal anders gaat worden.
Allereerst maar even mijn telefoon. Ik heb na veel twijfel besloten dat ik het geld best mag uitgeven aan mezelf. Ik heb de samsung soul gekocht, die normal peperduur is, maar in een aanbieding en met korting op mijn werk nog best betaalbaar blijkt te zijn. En hij is het meer dan waar! Behalve het prachtige uiterlijk zitten er vele functies op die je niet kan bedenken bij een telefoon. Mijn favoriet is de FM radio, waarmee mijn verlaving aan de radio zender Q-music is gewekt. Waardoor ik overigens ook om 6 uur s'ochtends wakker wordt om Ruud de Wild niet te missen. (Q-music draait niet meer alleen op mijn telefoon, maar ook op mijn nieuwe wekkerradio en op dit moment op de pc.)
Het nieuwe academisch jaar is misschien nog wel indrukwekkender. Mijn vriendinnen eindelijk weer allemaal om mij heen, en mijn hersenen kunnen eindelijk weer informatie opnemen. Daar komt nog bij dat we tot januari gaan doen wat ik vreselijk leuk vind en waar ik ook goed in ben: onderzoeken. Statistiek is voor velen saai, maar ik vind het fantastisch. Ik denk dat ik mijn roeping ook gevonden heb, al ambieer ik naast een baan als onderzoeker toch ook wel een management functie of een plekje in de regering. Gelukkig heb ik nog een jaar om te beslissen welke kant ik opga met mijn Master.
Over mijn werk heb ik gelukkig weer enigszins goede dingen te melden. Het heeft geholpen om de nare mensen te negeren. Ik heb het vreselijk naar mijn zijn met Stew en de rest begin ook weer aardig bij te trekken. De meeste zijn erg onder de indruk van mijn haar (van blond naar bijna zwart gegaan). Het lijkt zowaar weer enigszins gezellig te worden.
Maar over het algemeen vind ik het gewoon fijn dat ik het weer druk heb. Ik heb weer dingen te doen. We kunnen weer vooruit. Mijn bezigheden hebben weer nut. Godzijdank is de vakantie voorbij. |
|
|
|
Vakantie voorbij (en het mooie weer begint)
Werk | Collega's en werk
|
25 Augustus 2008 | 20:34:17
|
Mijn vakantie is officieel voorbij. Vandaag hoefde ik gelukkig nog niet te werken en ook niet naar school, maar dat feitelijk mijn eerste werkweek alweer begonnen is brengt mij niet in een feestelijke stemming. Zeker niet nu het mooie weer net in aantocht komt, want september schijnt een mooie maand te worden.
Maar in college heb ik wel zin, dus er is iets mis. Ik word misselijk als ik aan mijn werk denk. Als ik aan die rotkoppen (excusez le mot) denk die ik morgenavond weer moet zien. Als ik denk aan het nieuws dat ik krijg (ex-afdelingshoofd Jip is ontslagen, weet ik officieel nog niet) en hoe ik daar gevijnst somber van moet worden (ik vind het een prima beslissing). Dat ik dan moet gaan vertellen wat ik allemaal gedaan heb, en aan moet horen dat het wel niets zou zijn, als ik vind dat het ze geen ruk aan gaat.
Al die mensen die ik heb gemist als kiespijn. Janneke, die nu vast niet te genieten is omdat Jip weg is (wat vraagt om een andere nickname overigens). Zal me een feest zijn, aangezien ze mij vast gedeeltelijk verantwoordelijk acht. En Sonic, die die ik gebruik als het nodig is (wat wederzijds is) maar eigenlijk niet uit kan staan. Stew, die ik wel aardig vind, maar waarvan ik nog steeds vind dat ik voor hem op moet passen). Tante Annie die donderwolken mee neemt naar de afdeling als haar zoontje weg is (die overigen absoluut niet homo dan wel moederskindje is). En Bommel moet nu alleen leiding geven, terwijl hij daar nou net weer niet zo sterk in is. Max, die ongetwijfeld na de eerste blik weer onweerstaanbaar is, terwijl ik nog zo had besloten dat hij echt een foute man is. En Missy, die ik ondanks het tekenen van de vredesovereenkomt nog steeds niet vertrouw. Maar het allerergste... Flip, die nu weg had moeten zijn
Ik realiseer me erg goed dat ik niet al te vrolijk, optimistisch en goed gehumeurd over komen en dat dat tegen al mijn voornemens in gaat. Daarentegen zal ik morgen weer een geheel nieuwe ervaring rijker zijn. Ik heb namelijk in mijn vakantie een ontdekking gedaan. Ik heb geen mensen nodig. En met uitgangspunt dat je het alleen ook prima kan klaren wordt het leven een stuk leuker. Van nu af aan zijn mijn ogen en oren gesloten voor mensen waar ik van walg en bestaan alleen nog de leuke mensen
En dan verheug ik me toch wel op de leuke buien van Tante Annie, en het lieve karakter van Bommel. Op de Janneke zonder Jip, die voordat wij van het bestaan van Jip wisten toch wel aardig was. En Stew, mijn homo vriendje, met wie ik zo heerlijk mannen kan spotten (en kan constateren dat wij niet op dezelfden vallen). Vergeet niet Max die me weer kippenvel zal bezorgen. En Flip, waar ik me op af kan reageren, ruzie mee kan maken en me dood aan kan ergen...maar stiekem ook heel gek op ben.
Oh yeah, I'm back |
|
|
|
Een nieuwe uitdaging
Gezondheid/Gewicht | Weg naar perfectie
|
05 Augustus 2008 | 12:26:42
|
 Toen ik stopte met roken prooste ik op de weg naar perfectie. Natuurlijk verwacht ik niet dat ik ooit perfect zal worden (de pro-ana genen heb ik niet geërft), maar het leek me geen slecht idee om te streven naar een gezond leven. Het lijkt me zelfs logisch, aangezien ik me over een jaar met recht en titel gezondheidswetenschapper mag gaan noemen.
En dus stopte ik bijna 2 maanden geleden met roken, wat ik al met al toch aardig heb volgehouden (en daarbij vergeet ik het halve sigaretje dat ik 2 dagen geleden niet kon afslaan, maar wat mijn zin nu echt volledig heeft weggenomen). Ik heb er vertrouwen in en denk dat ik, op een enkel gezellig slippertje na, wel een niet roker zal blijven. Tijd voor een tweede stap dus. En aangezien ik graag allereerst de twee grootste zorgen van de gezondheidszorg wil bestrijden, want begin bij jezelf, wordt het tijd dat ik eens aan mijn gewicht ga werken. Want eerlijk is eerlijk, het studenten leven is geweldig, maar heeft mijn figuur geen goed gedaan. Helaas zit er geen sensitifity functie ingebouwd in de weegschaal en vertelde de weegschaal me doodeerlijk dat ik toch echt eens wat kilo's kwijt moet gaan raken (wat ik ook wel merkte aan mijn kledingmaat, nee H&M heeft de maten niet kleiner gemaakt).
Aangezien afvallen bestaat uit twee delen, gezond eten en sporten, heb ik besloten dit opstart proces ook in twee delen te doen. Ik begin met het gezonde eten, wat betekend dat vandaag de koelkast leeg word gehaald en alle ongezonde spullen naar de buurvrouw mogen. Daarna booschappen doen en gezonde dingen in huis halen. Fruit vind ik heerlijk dus dat ga ik zeker halen. Sla vind ik minder dus daar zal ik niet snel voor kiezen, maar rauwkost met paprika, komkommer en wortel vind ik wel weer heerlijk.
Met het sporten begin ik morgen ochtend. Ik heb ooit eens een paar maanden hard gelopen en ben daar mee gestopt omdat ik er steeds ziek van werd. Nu de oorzaak daarvan is verholpen (amandelen, waar zijn ze goed voor) heb ik geen smoes meer om niet weer te beginnen met trainen. Ik heb mijn vlaamse coach dus weer op mijn Ipod gezet. Vanavond vroeg naar bed om morgen ochten om 6 uur de veren uit te gaan om eens een potje te gaan rennen (en uitlopen en hijgen en klagen over de pijn in mijn zij)
We zullen eens zien hoe mijn nieuwe voornemens gaan uitpakken. De buurvrouw zal in ieder geval blij zijn met die nieuwe bak Ben&Jerry's die ik eergisteren heb ingeslagen *snik*. |
|
|
|
|
|
